O spóźnialskim Mikołaju i bolesnym ząbkowaniu

Wczoraj Mikołaj o mnie zapomniał. Miał bardzo dużo dzieci do obdarowania i zupełnie wyleciało mu z głowy, że gdzieś tam daleko czeka na niego mała Marysia i jej jeszcze mniejszy braciszek. 

Trochę mi było przykro, bo liczyłam na cokolwiek; nawet na rózgę. A tu nic. Chociaż niezupełnie - bo kiedy okazało się, że Święty już na pewno nie przybędzie, mama poleciała rymem i ułożyła dla nas wierszyk.

Mi się podoba, bo lubię akcję - jak ktoś komuś z karata, tudzież z półobrotu. Ołje!!!

A oto i on.  

Nosi tytuł: Bosy kos.

Dnia pewnego bosy kos

Sfrunął tuż pod kotka nos

I powiada: Kocie drogi

Spójrz no na me bose nogi

Ciepłe buty miałem ja

Póki nie spotkałem psa

Ten łachudra capnął buty

Po czym czmychnął w nie obuty

Li starczyły na dwie nogi

Bo kos raczej był ubogi

Jedną parę tylko miał

Z którą to mu kundel zwiał 

Kosik smutny, zatroskany

Szuka u kociaka rady

Kotek myśli, duma, knuje

Jak się z kundlem porachuje?

Wnet idejka my rozbłysła

By z pomocą misia wysłać

Tako  prosi misia kos

By psu strzelił prosty cios

Między oczy, w szczękę, w nogę

By padł z hukiem na podłogę

Pożałuje podły pies

Że złodziejem butów jest!

Koniec!

Jak się dzisiaj okazało, Mikołaj jednak w nocy nas odwiedził. Jakież było moje zdziwienie, kiedy znalazłam buty wypchane słodkościami. Swoją drogą co za bałwan wymyślił, żeby jedzenie wkładać w obuwie!!!; bo choć moje buty są czyściutkie, to znam osoby, u których życie wyhodowane w butach znalazło się na wyższym etapie rozwoju ;D Ale nie marudzę - słodkości były pyszne i pysznie było też umazać się czekoladą. 

A! Mam też wieść w zasadzie z ostatniej chwili - idą mi piątki. Pierwsza już się przebiła, druga jest tuż pod powierzchnią dziąsła, a dwie pozostałe dojrzewają. Kurcze, będzie bolało bo to sporę zębiska. 

Co gorsza - Franek również się szykuje do  ząbkowania. Spuchły mu już dziąsła i produkuje hektolitry śliny, więc pewnie będziemy kwiczeć w duecie (jak Mariah Carey i Luther Vandross w Endless... cośtam; w kontekście ząbkowania określenie "endless" nie napawa zbytnim optymizmem)

Przezorny zawsze ubezbieczony

W razie gdybyśmy jednak nie zdążyli z przeprowadzką, to ja już mam lokal zastępczy. Choć podejrzewam, że certyfikatu energetycznego pewnie by nie dostał, to jednak... lepszy rydz niż nic :D

Operacja: przeprowadzka.

Klamka zapadła! Odwlekany tygodniami termin przeprowadzki w końcu zapadł i nie ma już odwrotu. Wypowiedzenie poszło w eter, więc sprężamy się, jak tylko możemy, żeby wszystko zapiąć na ostatni guzik       i zdążyć przed upływem kolejnego miesiąca. A nawet i przed - bo bardzo chcemy spędzić Boże Narodzenie      w nowym miejscu. 

W domu trwają ostatnie prace wykończeniowe, tu - wstępne pakowanie i zaawansowane prace odświeżające. (Niewielka) część naszego dobytku już została wywieziona; bardzo ufam w zmysł organizatorski moich rodziców, bo nie chciałabym niespodzianek w stylu: kochanie, chyba nie masz się w co ubrać. Co prawda ja raczej unikam takich dziewczyńskich lamentów, niemniej coś na pupę trzeba włożyć, prawda? No!

Tyle na dziś.

Wiem, wiem - obiecywałam streszczenie moich ostatnich dokonań, ale w tym cyrku nie sposób znaleźć choćby chwili spokoju...

Za dużo

Za dużo się dzieje by opowiadać. Ze mną. Z Frankiem. Z rodzicami.

Nadmiar wrażeń przyprawia mnie o zawrót głowy - a to, jak wiadomo, jest pewna dolegliwość. A jak mi coś dolega, to buczę. Chodzę i buczę.

Może jutro zbiorę się w sobie i napiszę coś więcej.  

Długa seria

Wczoraj było o śniegu, a dziś będzie o prezentach.

Mama w tym roku była bardzo grzeczna, dlatego Św. Mikołaj obdarował ją z dość sporym wyprzedzeniem. Nie pod choinką, a w reklamówce znalazła cyfrową lustrzankę, która od pierwszych chwil znalazła się w bardzo intensywnym użyciu. 

Poniżej spora próbka. 

Jingle bells, czyli pada śnieg.

Za oknem znowu słońce, a ja marzę o śniegu. 

O wirujących gwiazdkach, o miękkim puchu dookoła i zwisających mroźnych kłach. 

Dziś - by choć trochę poczuć ten klimat - sprawiłam sobie namiastkę w postaci... cukru pudru. 

Rozsypałam nieco... nieco ponad szklankę w salonie i zaczęłam dreptać po nim, kręcąc się w kółko. 

Z oczywistych względów dokumentacji foto brak - ja pośpiesznie wzięłam nogi za pas i czmychnęłam do swojego pokoju, a mama chwyciła za odkurzacz by zająć się "brudną robotą".

Rebus

Rozwiązanie jest odpowiedzią na pytanie dlaczego dziś mi WSZYSTKO wolno :D